Prawda czy fałsz, czy brzmienie wiersza powinno odzwierciedlać jego sens?

Stwierdzenie „Dźwięk wiersza powinien odzwierciedlać jego sens” jest przykładem symboliki dźwiękowej, chwytu literackiego, w którym dźwięki słów naśladują lub sugerują ich znaczenie. Technika ta jest często stosowana w poezji, aby poprawić nastrój, atmosferę lub obraz dzieła. Na przykład wiersz o szemrzącym strumyku może zawierać aliterację, asonans i współbrzmienie, aby naśladować dźwięk wody; wiersz o wzburzonym morzu może zawierać ostre, wybuchowe dźwięki; a wiersz o delikatnym wietrze może zawierać miękkie, szepczące dźwięki. Chociaż jego użycie jest ważne, aby stworzyć harmonię między dźwiękiem i zmysłem, aby poprawić ogólne wrażenia estetyczne wiersza dla czytelników, nie wszyscy czytelnicy podzielają uniwersalne zmysłowe i percepcyjne rozumienie języka, co czyni to stwierdzenie nieprawdziwym z pewnego punktu widzenia. Ostatecznie poezja jest formą sztuki otwartą na indywidualną interpretację i nie wszyscy czytelnicy muszą koniecznie dostrzegać lub doświadczać symboliki dźwiękowej.