Gałęzie sięgają po bezkresny koniec.
Jak wyciągnięte ramiona, kołyszą się i tańczą,
Pełen wdzięku sztuka, spokojny trans.
Od pnia aż po czubek, lina ratunkowa mocna,
Gałęzie niosą pieśń natury.
Kołyszą liście, lot szeptu,
Chroniąc życie w dzień i w nocy.
Wraz ze zmianą pór roku zmieniają się ich barwy,
Od żywej zieleni po złoty urok.
W zimowej ciszy stoją tak nadzy,
Jednak obietnica wiosny nadal tam pozostaje.
Na swoich kończynach ptaki znajdują swoje gniazda,
Sanktuarium, miejsce odpoczynku.
Od pierwszego świtu do końca dnia,
Ich melodie mieszają się z gałęziami.
Pod ich cieniem chłodne wytchnienie,
Od letniego upału, mile widziany widok.
Gałęzie dają ukojenie, delikatną pieszczotę,
Jak cuda natury delikatnie błogosławią.
Podczas burz i wichur kołyszą się z mocą,
Świadectwo ich trwałego światła.
Choć wichry wyją i ryczą potoki,
Ich odporność pozostaje na zawsze.
Przez niezliczone lata stoją tak wysoko,
Strażnicy czarującej sali ziemi.
Z gałęziami sięgającymi ku niebu,
Most pomiędzy światami, w którym mieszkają marzenia.
Zachwyćmy się więc ich ogromnym wdziękiem,
W objęciach natury znajdź nasze objęcie.
Bo w gałęziach rozwijają się historie,
Symfonia życia, cudowny świat.