Oto streszczenie wiersza:
Wiersz zaczyna się od tego, że Wilde opisuje Rawennę jako „miasto z marmuru i złota” i wychwala miejskie „wieże i kopuły” oraz jego „kościoły i pałace”. Następnie opisuje historię miasta, w tym jego splądrowanie przez Wizygotów w 493 r. i późniejszy upadek.
Pomimo upadku, Wilde nadal uważa Rawennę za piękne miasto i podziwia liczne kościoły i mozaiki. Szczególne wrażenie robią na nim mozaiki w kościele San Vitale, które określa jako „cud sztuki”.
Wilde zastanawia się także nad przemijaniem życia i nieuchronnością śmierci. Zauważa, że nawet najpiękniejsze rzeczy w życiu, takie jak miasto Rawenna, w końcu przeminą. Jednak pocieszenie znajduje także w tym, że sztuka może przekroczyć czas i śmierć.
Wiersz kończy się, gdy Wilde wyraża nadzieję, że jego własne dzieła sztuki zostaną zapamiętane długo po jego śmierci. Pisze:„Zostawiam swoje dzieła nieznanym latom / Oczom, które będą je oglądać po moim odejściu”.
„Rawenna” to piękny i poruszający wiersz celebrujący miasto Rawenna i siłę sztuki.