Monolog dramatyczny to wiersz, w którym pojedyncza postać – mówca – zwraca się do domniemanego słuchacza. Mówcą może być osoba rzeczywista lub fikcyjna, a wiersz może być napisany w dowolnym stylu i formie.
Monologi dramatyczne często eksplorują wewnętrzne myśli i uczucia mówiącego i można je wykorzystać do stworzenia poczucia intymności i bezpośredniości między mówcą a czytelnikiem. Do najsłynniejszych monologów dramatycznych należą „Moja ostatnia księżna” Roberta Browninga, „Dama z Shalott” Alfreda, Lorda Tennysona i „Kraina jałowa” T.S. Eliota.
Oto niektóre cechy monologów dramatycznych:
- Wiersz jest wypowiadany przez jedną postać.
- Postać zwraca się do domniemanego słuchacza.
- Wiersz może być napisany w dowolnym stylu i formie.
- Wiersz często bada wewnętrzne myśli i uczucia mówiącego.
- Wiersz stwarza poczucie intymności i bezpośredniości między mówcą a czytelnikiem.
Dramatyczne monologi można z powodzeniem wykorzystać do eksploracji złożonych postaci i tematów. Można je również wykorzystać do stworzenia atmosfery i wywołania silnej reakcji emocjonalnej czytelnika.