Wiersz zaczyna się od opisu samej ulicy, która jest „rażąca i żywa” oraz „zapełniona ludźmi”. Lowell wykorzystuje szczegóły zmysłowe, aby stworzyć poczucie atmosfery, opisując „ostry stukot żelaznych kopyt”, „przenikliwą niezgodę kół” i „stąpanie ciężkich draymenów”. Zauważa także „zapach koni”, „zapach skóry” i „ostry odór ludzkości”.
Następnie wiersz przenosi uwagę na ludzi zamieszkujących tę ruchliwą ulicę. Lowell opisuje szeroką gamę postaci, w tym „pijanych wędrowców”, „prostytutki”, „biznesmenów” i „kobiety nocy”. Zauważa także obecność „policjantów”, którzy „stoją na rogu i pilnują”.
Wiersz kończy się refleksją na temat samego miasta, które określane jest jako „wielki, pulsujący potwór”, „żywy i czuwający” nawet we wczesnych godzinach porannych. Lowell pisze, że miasto to miejsce, w którym „wszystko się zbiega” i gdzie „świat nie śpi i jest ożywiony”.
Ogólnie rzecz biorąc, wiersz „A London Thoroughfare druga w nocy” to żywy i nastrojowy portret ruchliwej londyńskiej ulicy o drugiej w nocy. Wiersz oddaje widoki, dźwięki i zapachy miasta oraz oddaje poczucie tętniącego życiem ruchu, który ma miejsce nawet we wczesnych godzinach porannych.