Wiersz rozpoczyna się od umiejscowienia sceny w spokojnym lesie, gdzie mówiący znajduje pocieszenie i zadowolenie z dala od zgiełku i konfliktów miasta. Opisuje bujną zieleń drzew, szemrzący strumyk, pachnące kwiaty i harmonijne śpiewy ptaków, tworząc dla czytelnika żywe wrażenia zmysłowe.
W przeciwieństwie do tej idyllicznej przyrody, mówca przywołuje następnie świat dworskiego życia z jego powierzchownymi interakcjami społecznymi, intrygami politycznymi i pustymi próżnościami. Odrzuca ten sztuczny świat jako „labirynt” i „cień”, podkreślając jego brak treści i prawdziwego szczęścia.
Na zakończenie mówca ponownie potwierdza, że preferuje proste życie na wsi, gdzie może znaleźć prawdziwą radość z piękna przyrody i towarzystwa bliskich. Zaprasza swojego przyjaciela, adresata wiersza, aby dołączył do niego w tym idyllicznym odosobnieniu i czerpał radość z prostych radości, jakie oferuje świat przyrody.
Ogólnie rzecz biorąc, główną ideą wiersza jest to, że życie w harmonii z naturą, wolne od sztuczności i ograniczeń społecznych, jest drogą do prawdziwego zadowolenia i spełnienia.