Co więcej, czasownik „jaskółki” sugeruje poczucie konsumpcji i powstrzymywania. Oznacza to, że lustro przyjmuje i zatrzymuje odbicia, prawie tak, jakby je pochłaniało lub przechwytywało. Te obrazy dodają głębi i złożoności wierszowi, zachęcając czytelnika do kontemplacji głębszych znaczeń i symboliki kryjącej się za działaniami lustra.
Personifikacja to poetyckie narzędzie, które nadaje ludzkie cechy, cechy lub emocje obiektom, zwierzętom lub abstrakcyjnym ideom. Personifikując lustro i przypisując mu akt połykania, poeta wnosi do przedmiotu sens życia i sprawczości, tworząc w umyśle czytelnika żywy i zapadający w pamięć obraz.