Jak czuła się tituba, kiedy została oskarżona o czary w tyglu?

W sztuce „The Crucible” Arthura Millera Tituba jest postacią oskarżoną o czary podczas procesów czarownic w Salem. Początkowo Tituba niechętnie przyznaje się do jakiegokolwiek zaangażowania w czary. Jest świadoma niebezpiecznej sytuacji i potencjalnych konsekwencji bycia etykietą czarownicy. Jednak w miarę jak presja narasta i staje w obliczu gróźb ze strony władz i społeczności, Tituba w końcu przyznaje się do uprawiania czarów.

Na jej wyznanie ma wpływ kilka czynników. Po pierwsze, Tituba jest bezbronna ze względu na swój status niewolnicy i osoby z zewnątrz w społeczności purytańskiej. Łatwo ją zmanipulować i zmusić do składania fałszywych zeznań. Dodatkowo, strach Tituby przed karą i chęć uratowania się przed krzywdą odgrywają znaczącą rolę w jej decyzji o przyznaniu się do winy.

Należy zauważyć, że wyznanie Tituby nie jest w całości oparte na jej własnych przekonaniach i działaniach. Staje się kozłem ofiarnym dla innych oskarżonych oraz leżących u ich podstaw lęków i napięć w społeczności. Spowiadając się, Tituba ma nadzieję chronić siebie i potencjalnie uniewinnić inne osoby, którym również stawiane są zarzuty.

W miarę postępów w grze postać Tituby ewoluuje. Z osoby lękliwej i uległej zmienia się w postać bardziej asertywną i wyzywającą. Zaczyna kwestionować autorytet sądu i słuszność jego działań. Podróż Tituby odzwierciedla szersze tematy władzy, manipulacji i wad ludzkiej natury eksplorowane w „Tyglu”.