Wiersz zaczyna się od bezpośredniego zwrotu poety do czytelnika, w którym pyta:„Kogo nazywasz czarnym? Czy to ja?” To pytanie natychmiast stawia czytelnika w sytuacji, w której staje twarzą w twarz z potencjalnymi uprzedzeniami. Następnie Sofoniasz podaje serię przykładów tego, jak termin „czarny” był w przeszłości używany jako termin obraźliwy, odnosząc się do jego użycia podczas transatlantyckiego handlu niewolnikami i ucisku, z jakim borykają się społeczności czarnych.
W całym wierszu Sofoniasz podkreśla złożoność i niuanse tożsamości oraz kwestionuje wąskie definicje narzucane przez społeczeństwo. Potwierdza dumę i siłę czarnej społeczności, stwierdzając:„Jestem czarny i jestem dumny”. Wiersz porusza także takie kwestie, jak brutalność policji, nierówność społeczna i potrzeba zbiorowych działań w celu zlikwidowania systemowego rasizmu.
Powtórzenie frazy „Kogo nazywasz czarnym” tworzy potężną strukturę wezwania i odpowiedzi, zachęcającą czytelnika do autorefleksji i kwestionowania własnych uprzedzeń. Pełne pasji wystąpienie Sofoniasza i umiejętne użycie języka wywołują poczucie pilności i wymagają, aby społeczeństwo zajęło się wszechobecnymi skutkami rasizmu i rzuciło im wyzwanie.
Podsumowując, wiersz Benjamina Zephaniaha „Kogo nazywasz czarnym” stanowi silną krytykę rasizmu i wezwanie do sprawiedliwości społecznej. Poprzez przejmującą narrację i mocny język wiersz zachęca czytelników do rzucenia wyzwania uprzedzeniom, zaakceptowania różnorodności i pracy na rzecz stworzenia bardziej włączającego społeczeństwa.