- Onomatopeja: Używanie słów imitujących opisywane przez nie dźwięki, np. „brzęczenie” lub „syk”.
- Aliteracja: Powtarzanie spółgłosek na początku słów, np. „Peter Piper wybrał dziób marynowanej papryki”.
- Asonans: Powtarzanie dźwięków samogłosek w bliskiej odległości, np. „Kot usiadł na macie”.
- Konsonans: Powtarzanie spółgłosek na końcu słów, np. „noc” i „światło”.
- Rytm: Układ sylab akcentowanych i nieakcentowanych w wierszu poetyckim.
- Miernik: Regularny układ sylab akcentowanych i nieakcentowanych w wierszu.
- Scenka: Wysokość lub niskość dźwięku.
- Barwa: Jakość dźwięku, która odróżnia go od innych dźwięków o tej samej wysokości i głośności.
Poeci akustyczni mogą również wykorzystywać w swoich wierszach dźwięki pozajęzykowe, takie jak instrumenty muzyczne lub odgłosy życia codziennego.
Celem poezji akustycznej jest stworzenie słuchaczowi wrażeń zmysłowych, które będą zarówno przyjemne, jak i skłaniające do myślenia. Wierszami akustycznymi mogą cieszyć się ludzie w każdym wieku i o każdym pochodzeniu, niezależnie od tego, jak rozumieją tradycyjne formy poetyckie.
Oto kilka przykładów wierszy akustycznych:
- „Kruk” Edgara Allana Poe
- „Jabberwocky” Lewisa Carrolla
– „Ziemia jałowa” T.S. Eliota
- „Wycie” Allena Ginsberga
- „Wiersze konkretne” Arama Saroyana
- „Wiersze dźwiękowe” Johna Cage’a
- „Audio Art” Laurie Anderson
Poezja akustyczna jest istotną i rozwijającą się formą sztuki, która nieustannie przesuwa granice tego, czym może być poezja.