Rytm i muzykalność
Aliteracja może pomóc w stworzeniu poczucia rytmu i muzykalności w poezji. Dzieje się tak, ponieważ powtarzanie tego samego dźwięku spółgłoskowego tworzy wzór dźwięku, który może być przyjemny dla ucha. Na przykład następujące wersety z wiersza Samuela Taylora Coleridge’a „The Rime of the Ancient Mariner” wykorzystują aliterację, aby stworzyć poczucie rytmu i muzykalności:
>Powiał lekki wietrzyk, uleciała biała piana,
>Bruga pozostała wolna;
>Byliśmy pierwszymi, którzy pękli
>Do tego cichego morza.
Podkreślenie
Aliteracji można również użyć do podkreślenia. Dzieje się tak, ponieważ powtarzanie tego samego dźwięku spółgłoski może zwrócić uwagę na pewne słowa lub frazy. Na przykład w poniższych wersach ze sztuki Williama Szekspira „Hamlet” zastosowano aliterację, aby podkreślić słowa „krew” i „bitwa”:
>O, od tego momentu
>Moje myśli będą krwawe albo nic nie warte!
Moc sugestywna
Aliteracja może mieć także moc sugestywną. Dzieje się tak, ponieważ powtarzanie tego samego dźwięku spółgłoskowego może powodować skojarzenia z innymi słowami lub wyrażeniami o podobnym brzmieniu. Na przykład następujące wersety z wiersza Percy'ego Bysshe Shelleya „Oda do zachodniego wiatru” wykorzystują aliterację, aby stworzyć sugestywne wrażenie wiatru:
>Dziki Duch, który porusza się wszędzie;
>Niszczyciel i obrońca; usłysz, och, usłysz!
W tym przykładzie powtórzenie dźwięku „w” tworzy skojarzenie z dźwiękiem wiatru. To skojarzenie pomaga stworzyć żywy i zapadający w pamięć obraz wiatru.
Ogólny wpływ
Aliteracja może mieć wiele pozytywnych skutków dla języka poetyckiego. Może pomóc w stworzeniu poczucia rytmu, muzykalności, nacisku i sugestywnej mocy. Wszystkie te efekty mogą pomóc wzmocnić wpływ języka poetyckiego i sprawić, że będzie on bardziej zapadający w pamięć.