Oto kilka powodów, dla których „Psalm życia” nie jest uważany za poemat dydaktyczny:
1. Brak jednoznacznych instrukcji:
W przeciwieństwie do wierszy dydaktycznych, które dostarczają konkretnych nauk lub wskazówek, „Psalm życia” nie oferuje jasnej listy lekcji ani wskazówek moralnych. Zamiast tego zachęca czytelników do kontemplacji różnych aspektów życia i odnalezienia własnych znaczeń.
2. Brak struktury narracyjnej:
Wiersze dydaktyczne często wykorzystują strukturę narracyjną, aby przekazać swoje nauki. Mogą opowiedzieć historię lub przedstawić morał w kontekście fikcyjnym lub alegorycznym. Natomiast w „Psalmie życia” brakuje tradycyjnej narracji. Bardziej przypomina liryczną refleksję lub inspirujący tekst.
3. Skoncentruj się na indywidualnej ekspresji:
W „Psalmie życia” nacisk położony jest na osobisty wgląd i indywidualną przemianę, a nie na bezpośrednie rozpowszechnianie nauk. Longfellow zachęca czytelników do znalezienia własnej ścieżki i autentycznego życia.
4. Walory liryczne:
„Psalm życia” ma silny walor liryczny, charakteryzujący się rytmem, metrum i językiem figuratywnym. Wiersz bardziej skupia się na stworzeniu przeżycia poetyckiego i wywołaniu emocji u czytelnika, niż na przekazaniu prostych instrukcji.
Ogólnie rzecz biorąc, choć „Psalm życia” oferuje cenne spostrzeżenia na temat życia i może mieć podnoszący na duchu wpływ na czytelników, nie odpowiada on konwencjonalnym cechom poematu dydaktycznego. Zasadniczo jest to inspirujący wiersz, który zachęca do introspekcji i zachęca do pozytywnego podejścia do życia.