Wiersz, którego akcja rozgrywa się pośród tętniącego życiem gobelinu Kerali, rozpoczyna się od mówcy w domu jego ukochanej matki, gdzie zanurza się on w świecie wspólnych wspomnień i głębokiego związku z przeszłością. Jednak jest doskonale świadomy nieobecności swojego ukochanego kuzyna, który kiedyś dzielił z nim radość huśtania się.
Narrator, wspominając, żywo przypomina sobie ich przygody z dzieciństwa, szeptane tajemnice i śmiech, którym dzielił się właśnie na tej huśtawce. Nieobecność kuzyna pozostawia pustkę, którą dodatkowo potęguje obecność młodej dziewczyny kołyszącej się beztrosko na tej samej huśtawce. Odczuwa przejmujące poczucie straty, jakby „ponownie szukał [swojego] dzieciństwa”.
Wiersz jest bogaty w obrazy i symbolikę. Sama huśtawka reprezentuje dążenie mówiącego do nawiązania kontaktu i tęsknotę za powrotem do prostszych, bardziej niewinnych czasów. Młoda dziewczyna staje się symbolem jego nieuchwytności; jej beztroska natura wyraźnie kontrastuje z jego własnymi zmaganiami ze stratą i poszukiwaniami.
Wiersz porusza także tematy czasu, pamięci i tożsamości. Upływ czasu widziany jest przez pryzmat zaginionego kuzyna, który reprezentuje część przeszłości mówiącego, której nigdy nie da się w pełni odzyskać. Pamięć staje się środkiem do wypełnienia luki między teraźniejszością a przeszłością, ale jest także źródłem bólu i żalu.
Ostatecznie „Szukając kuzyna na huśtawce” to głęboko poruszająca eksploracja ludzkiej tęsknoty za więzią, rodziną i poczuciem miejsca w świecie. Jest świadectwem siły poezji w uchwyceniu złożoności ludzkich emocji i doświadczeń.