Wiersz Browninga nawiązuje do wydarzenia, które miało miejsce podczas kampanii wojskowej Napoleona Bonaparte w Egipcie w 1798 r. Armia francuska pod dowództwem Napoleona w chwili lekkomyślnej przemocy dokonała masakry grupy bezbronnych mieszkańców francuskiego obozu, w tym egipskich kobiet i dzieci. Wiersz zagłębia się w stan psychiczny żołnierzy, którzy wzięli udział w tym akcie brutalności i moralne konsekwencje ich działań.
Początkowe poczucie radości i chwały wśród żołnierzy zmienia się w dręczące poczucie winy, gdy zdają sobie sprawę z horroru tego, co zrobili. Opisuje się ich jako „dzikich z radości” i „wrzeszczących z radości” podczas masakry, ale w miarę upływu dnia zmagają się z ciężarem swoich czynów i stają się „milczący i przygnębieni”. Wiersz kończy się pełną skruchy refleksją na temat poległego przywódcy żołnierzy, „Wodza”, przedstawianego jako symbol źle pokierowanej władzy i utraty ludzkiego współczucia.
Przesłanie Browninga jest takie, że wojna i konflikt mogą prowadzić do strasznych konsekwencji i że ci, którzy sprawują władzę, muszą zostać pociągnięci do odpowiedzialności za swoje czyny. Sugeruje, że zwycięstwa i podboje militarne nie powinny odbywać się kosztem wartości moralnych i świętości życia ludzkiego. To wydarzenie stanowi ponure przypomnienie ciemnej strony ludzkiej natury, niebezpieczeństw wynikających z niepohamowanej ambicji oraz pilnej potrzeby powściągliwości i świadomości etycznej.