Na polach Flandrii wieją maki
Między krzyżami, rząd za rzędem,
Które wyznaczają nasze miejsce; i na niebie
Skowronki, wciąż dzielnie śpiewając, latają
Ledwo słyszalny wśród dział poniżej.
Jesteśmy umarłymi. Krótkie dni temu
Żyliśmy, poczuliśmy świt, zobaczyliśmy blask zachodu słońca,
Kochaliśmy i byliśmy kochani, a teraz kłamiemy
Na polach Flandrii.
Podejmij naszą kłótnię z wrogiem:
Do Ciebie z upadających rąk rzucamy
Pochodnia; bądź twój, aby utrzymać go wysoko.
Jeśli złamiecie wiarę z nami, którzy umieramy
Nie będziemy spać, choć maki rosną
Na polach Flandrii.
Tło
John McCrae był kanadyjskim lekarzem i żołnierzem, który służył podczas I wojny światowej. Napisał wiersz „In Flanders Fields” 3 maja 1915 roku, po tym, jak był świadkiem śmierci przyjaciela w bitwie pod Ypres. Wiersz ukazał się 8 grudnia 1915 roku w czasopiśmie Punch i szybko stał się jednym z najsłynniejszych wierszy wojny.
Do napisania wiersza McCrae zainspirował się widok pól Flandrii pokrytych makami. Uderzył go kontrast między pięknem kwiatów a grozą wojny. Wiersz jest hołdem złożonym poległym żołnierzom i wezwaniem do pokoju.
„In Flanders Fields” zostało przetłumaczone na ponad 100 języków i stało się inspiracją dla wielu dzieł sztuki i muzyki. Uważany jest za jeden z najważniejszych wierszy XX wieku.