Chociaż książka nie jest przesadnie poetycka, używa języka figuratywnego, aby stworzyć poczucie cudu i tajemnicy. Oto kilka przykładów, wraz z numerami stron (z wydania amerykańskiego z 2007 r.):
Porównania:
* Strona 41: „Była piękna jak wschód słońca”. To porównuje kobietę do wschodu słońca, aby podkreślić jej piękno.
* Strona 52: „Powietrze wydawało się gęste jak syrop”. To porównanie stwarza wrażenie duszącego ciepła.
* Strona 101: „...słońce schowało się niczym ognista kula za horyzontem.” To porównanie przywołuje żywy obraz zachodzącego słońca.
Metafory:
* Strona 71: „Był chodzącą encyklopedią informacji”. Ta metafora podkreśla ogromną wiedzę bohatera.
* Strona 123: „Test był labiryntem wyzwań”. Ta metafora porównuje test do labiryntu, wywołując poczucie zamętu i złożoności.
* Strona 167: „Budynek był fortecą tajemnicy”. Ta metafora podkreśla ukryty charakter budynku i tajemnice, jakie skrywa.
Personifikacja:
* Strona 14: „Wiatr szeptał wśród drzew”. To uosabia wiatr, nadając mu bardziej ludzki charakter.
* Strona 87: „Zegar tykał niecierpliwie”. To uosabia zegar, aby stworzyć poczucie pilności.
Inny język graficzny:
* Strona 92: „Te słowa tańczyły w jego umyśle”. Wykorzystuje obrazy, aby wywołać poczucie podekscytowania i ciekawości.
* Strona 155: „Cisza była ogłuszająca”. To oksymoron podkreślający głęboką ciszę.
To tylko kilka przykładów. Uważnie badając język, możesz znaleźć w całej książce znacznie więcej przykładów języka figuratywnego, co przyczynia się do jej wciągającej i urzekającej atmosfery.