Oto podsumowanie:
Pułkownik, emerytowany oficer wojskowy, czeka na obiecaną mu emeryturę, która nigdy nie nadchodzi. Żyje w biedzie z żoną i desperacko potrzebuje pieniędzy. Jego jedynym źródłem dochodu jest sprzedaż koguta walczącego o nagrody.
Opowieść kończy się sceną, w której Pułkownik, mimo swoich nadziei, przegrywa walkę. Pozostaje załamany i pozbawiony nadziei.
Oto jak wygląda zakończenie:
* Pułkownik przegrywa walkę, jego kogut zostaje zabity.
* Wraca do domu przygnębiony, z żoną u boku.
* Kiedy docierają do domu, zatrzymuje się i patrzy w niebo i widzi „ogromną chmurę”, którą interpretuje jako znak nadziei.
* Podnosi z ziemi mały kawałek metalu i z odnowionym poczuciem celu zaczyna ostrzyć go w broń.
Niejednoznaczne zakończenie
Zakończenie „Nikt nie pisze do pułkownika” jest otwarte na interpretację. Niektóre możliwe odczyty obejmują:
* Rezygnacja pułkownika: Nowo odkryty cel pułkownika może być oznaką, że w końcu pogodził się ze swoją sytuacją i pogodził się ze swoim losem. Być może przygotowuje się do bardziej desperackiej walki o przetrwanie.
* Nadzieja pułkownika: Chmura, symbol nadziei i akt ostrzenia broni, może być oznaką, że Pułkownik odzyskuje wolę walki w obronie swojej rodziny. Metal może reprezentować nadzieję na nowy początek, nawet jeśli nastąpi to poprzez przemoc.
* Rozpacz pułkownika: Ostrzenie broni może być oznaką rozpaczy, desperackiego aktu kogoś, kto stracił nadzieję i ucieka się do przemocy.
Niejednoznaczność zakończenia pozostawia czytelnika kwestionującego przyszłość pułkownika i zastanawiającego się nad naturą nadziei i odporności w obliczu przeciwności losu. Jest to cecha charakterystyczna magicznego realistycznego stylu Garcíi Márqueza, który często pozostawia czytelników z utrzymującym się poczuciem tajemnicy i kontemplacji.