Oto niektóre z kluczowych ideałów, których Dryden bronił w swoich dziełach:
* Powód i logika: Pisarze neoklasyczni cenili przede wszystkim rozum i logikę. Dryden wierzył w siłę racjonalnego myślenia pozwalającą zrozumieć świat i stworzyć znaczącą sztukę. Podkreślił jasność, precyzję i porządek w języku i strukturze.
* Porządek i harmonia: Pisarze neoklasyczni mieli obsesję na punkcie porządku i harmonii. Wierzyli, że piękno i doskonałość można osiągnąć dzięki strukturze, równowadze i powściągliwości. Dryden podkreślił znaczenie przestrzegania klasycznych zasad i modeli, takich jak jedność czasu, miejsca i akcji w dramacie.
* Naśladowanie starożytnych: Pisarze neoklasyczni szukali inspiracji i wskazówek w literaturze starożytnej Grecji i Rzymu. Dryden uważał, że starożytni osiągnęli doskonałość w sztuce i że współcześni pisarze powinni starać się naśladować ich osiągnięcia. Pochwalił ich umiejętność tworzenia postaci, fabuły i języka, które były wiarygodne i inspirujące.
* Nacisk na pouczenie moralne: Pisarze neoklasyczni uważali, że sztuka powinna nie tylko bawić, ale także uczyć. Dryden podkreślał znaczenie moralności i cnót w literaturze i uważał, że pisarze mają obowiązek uczyć swoich odbiorców o dobru i złu.
* Elegancja i wyrafinowanie: Pisarze neoklasyczni cenili elegancję i wyrafinowanie języka i stylu. Dryden uważał, że pisarze powinni starać się używać języka jasnego, zwięzłego i pięknego. Był mistrzem języka angielskiego i wykorzystywał swoje umiejętności do tworzenia eleganckiej i wyrafinowanej prozy i poezji.
własne dzieła Drydena, takie jak jego „Esej o poezji dramatycznej” i jego sztuki są pełne przykładów tych ideałów. Broni prawideł dramatu klasycznego, wychwala dorobek pisarzy starożytnych, podkreśla znaczenie w literaturze rozumu, porządku i moralności.
Oto kilka przykładów tego, jak Dryden wychwala te ideały w swojej pracy:
* „Esej o poezji dramatycznej”: Dryden broni w tym dialogu posługiwania się klasycznymi wzorami i przekonuje o znaczeniu przestrzegania reguł dramatu. Chwali także dzieła starożytnych dramaturgów, takich jak Sofokles i Eurypides.
* „Esej o bohaterskich czynach”: W eseju postuluje się, aby dramaty heroiczne opierać się na wzorcu klasycznej poezji epickiej, z naciskiem na szlachetne postacie, wielkie tematy i jasny przekaz moralny.
* „Podbój Granady”: Ta sztuka pokazuje zrozumienie przez Drydena zasad klasycznego dramatu. Podąża za jednością czasu i miejsca, a bohaterami kierują się szlachetne pobudki i stają przed dylematami moralnymi.
Warto pamiętać: Chociaż Dryden był zdecydowanym zwolennikiem ideałów neoklasycznych, był także pisarzem złożonym i rozwijającym się. Nie bał się zerwać z tradycją, gdy uznał to za konieczne, a w jego późniejszych pracach widać rosnące zainteresowanie stylami bardziej osobistymi i eksperymentalnymi.