1. Charakterystyka:
* Okrągłe znaki: Bilbo Baggins przechodzi znaczący rozwój postaci, przekształcając się z nieśmiałego hobbita w odważnego i zaradnego poszukiwacza przygód. Gandalf, Thorin Dębowa Tarcza i Gollum również wykazują głębię i złożoność.
* Płaskie znaki: Niektóre postacie, takie jak trolle i gobliny, służą jako przeszkody i antagoniści, którym brakuje intensywnego rozwoju.
2. Obrazy i symbolika:
* Język opisu: Tolkien używa żywych opisów, aby stworzyć bogaty i wciągający świat, taki jak „światło księżyca nad rzeką” czy „ciemne głębiny lasu”.
* Symbolika: Jedyny Pierścień, mapa i zagadka mają znaczenie symboliczne. Pierścień reprezentuje pokusę i moc, mapa reprezentuje nadzieję i wskazówki, a zagadki reprezentują dowcip i mądrość.
3. Struktura fabuły:
* Klasyczna podróż bohatera: Podróż Bilba podąża za archetypem podróży klasycznego bohatera, obejmującym wezwanie do przygody, próby i powrót z przemieniającym doświadczeniem.
* Wschodząca akcja i punkt kulminacyjny: Historia osiąga punkt kulminacyjny w bitwie pięciu armii, w której kulminują wszystkie konflikty.
* Deus Ex Machina: Przybycie Gandalfa na czas w kluczowych momentach, np. podczas bitwy, można uznać za deus ex machina.
4. Temat:
* Odwaga i odporność: Podróż Bilba podkreśla znaczenie stawiania czoła strachom i pokonywania wyzwań.
* Dom i przynależność: Fabuła porusza tematykę domu, przynależności i poszukiwania swojego miejsca w świecie.
* Chciwość i samolubstwo: Konflikt pomiędzy krasnoludami a Smaugiem bada niebezpieczeństwa chciwości i znaczenie bezinteresowności.
5. Techniki narracyjne:
* Narracja pierwszoosobowa: Historia opowiedziana jest z perspektywy Bilba, oferując osobisty i intymny punkt widzenia.
* Zapowiedź: Tolkien subtelnie nawiązuje do przyszłych wydarzeń, jak pojawienie się Golluma czy złowieszcze opisy legowiska Smauga.
* Wspomnienie: W historii czasami pojawiają się retrospekcje, aby ujawnić wydarzenia z przeszłości i zapewnić kontekst.
6. Inne urządzenia:
* Aliteracja: Tolkien często używa aliteracji dla podkreślenia znaczenia i zapamiętywania, jak np. „Bilbo Baggins” czy „Skarb Thorina”.
* Personifikacja: Nadaje przedmiotom nieożywionym cechy ludzkie, takie jak „gadający miecz” czy „śpiewająca rzeka”.
* Metafora: Używa metafor, aby stworzyć żywe obrazy, na przykład „las był ciemnym morzem” lub „smok był górą ognia”.
To tylko niektóre przykłady środków literackich zastosowanych w Hobbicie. Tolkien po mistrzowsku splata je ze sobą, tworząc wciągającą i trwałą historię.