Opór bez użycia przemocy:
* Bojkoty: Brał udział w bojkotach przedsiębiorstw i instytucji narzucających politykę apartheidu.
* Pokojowe protesty: Organizował i brał udział w pokojowych demonstracjach, marszach i wiecach.
* Nieposłuszeństwo obywatelskie: On i jego towarzysze złamali niesprawiedliwe przepisy, takie jak te zabraniające Czarnym mieszkania na określonych obszarach lub głosowania.
Walka zbrojna:
* Sabotaż: Mandela i jego organizacja Umkhonto we Sizwe (Włócznia Narodu) przeprowadzili akty sabotażu przeciwko budynkom i infrastrukturze rządowej.
* Szkolenie wojskowe: Mandela przeszedł szkolenie w zakresie taktyki i strategii wojskowej oraz pomagał w zakładaniu obozów szkoleniowych dla bojowników.
Aktywizm polityczny:
* Organizowanie polityczne: Mandela pomógł w utworzeniu Afrykańskiego Kongresu Narodowego (ANC), partii politycznej działającej na rzecz położenia kresu apartheidowi. Pełnił różne funkcje kierownicze w AKN, w tym jako jej przewodniczący.
* Dyplomacja międzynarodowa: Podróżował po całym świecie, aby podnosić świadomość na temat apartheidu i zdobywać poparcie dla ruchu przeciwko apartheidowi.
Należy zauważyć, że poglądy Mandeli na temat przemocy ewoluowały z biegiem czasu. Początkowo uważał, że dla osiągnięcia zmian konieczna jest walka zbrojna. Jednak po wyjściu z więzienia opowiadał się za pokojowym oporem i pojednaniem.
Choć Mandela stosował różne metody, konsekwentnie podtrzymywał swoje przywiązanie do podstawowych zasad demokracji, równości i praw człowieka. Jego dziedzictwo leży nie tylko w walce z apartheidem, ale także w niezachwianej wierze w niestosowanie przemocy i siłę przebaczenia.