Jaki jest fragment książki Watership Down?

„Słońce zachodziło już nisko, a ostatnie promienie dnia malowały niebo w odcieniach pomarańczy i fioletu. Hazel siedziała na skraju jaskini, z oczami utkwionymi w odległy horyzont. Świat wydawał się ogromny i pełen tajemnic, a on odczuwał głębokie poczucie samotności. Tęsknił za swoim starym domem, rodziną, przyjaciółmi. Tak długo go nie było i widział tak wiele. Walczył i przegrał, kochał i został zdradzony, widział najlepsze i najgorsze życie. A teraz był tutaj, na skraju nowego świata, nie mając z kim go dzielić.

Spojrzał na swoje łapy i poczuł przypływ złości. Dlaczego w ogóle odszedł? Dlaczego opuścił bezpieczeństwo swojego domu i wygodę swojej rodziny? Nie miał odpowiedzi. Po prostu poczuł powołanie, potrzebę eksploracji, chęć znalezienia czegoś więcej. A teraz był tutaj, samotny i zagubiony.

Kiedy jednak słońce schowało się za horyzontem, rzucając długie cienie na krajobraz, poczuł dziwne poczucie spokoju. Nie był sam. Znalazł swoją drogę, nawet jeśli była długa i trudna. Znalazł swój cel. I wiedział, z pewnością, która pochodzi tylko z głębi duszy, że znajdzie drogę do domu.