Durante W okresie romantyzmu kompozytorzy zaczęli bardziej eksponować róg, wykorzystując jego piękne brzmienie, szeroki zakres dynamiki i zdolność przekazywania emocji. Berlioz, Schumann i Wagner należeli do tych, którzy napisali jedne z najbardziej wyrazistych i wirtuozowskich partii waltorni, przyczyniając się do wzrostu znaczenia waltorni.
Oto niektóre z kluczowych czynników, które sprawiły, że waltornia stała się znacząca w okresie romantyzmu:
1. Postęp techniczny: Ulepszenia w projekcie i konstrukcji tuby, takie jak opracowanie nowych zaworów i ustników, pozwoliły na większą elastyczność, lepszą intonację i rozszerzony zasięg.
2. Ekspresja i emocje: Ciepły i łagodny dźwięk rogu, w połączeniu z jego zdolnością do dobrego łączenia się z innymi instrumentami, sprawił, że idealnie nadaje się do przekazywania emocjonalnej i osobistej ekspresji charakterystycznej dla muzyki romantycznej.
3. Role melodyczne i solowe: Kompozytorzy romantyczni często w swoich dziełach nadawali róg bardziej melodyjną i solistyczną rolę. Można to usłyszeć w takich utworach, jak V Symfonia Beethovena, „Uwertura Hebrydy” Mendelssohna i II Symfonia Brahmsa.
4. Kolor orkiestrowy: Unikalna barwa rogu dodała bogactwa i koloru palecie orkiestrowej. Często używano go do tworzenia efektów atmosferycznych i wywoływania poczucia natury.
5. Dzieła koncertujące: Kilku kompozytorów pisze dedykowane utwory koncertujące na waltornię, prezentując jej wirtuozowskie możliwości. Godne uwagi przykłady obejmują IV Koncert na róg Mozarta i Concertino na róg i orkiestrę Carla Marii von Webera.
6. Muzyka kameralna: Róg stał się wybitnym członkiem zespołów kameralnych, występując w takich dziełach jak „Oktet” Schuberta i Trio na róg Brahmsa.
Podsumowując, okres romantyzmu stanowił znaczący punkt zwrotny w historii waltorni, wynosząc go z poprzedniej roli wspierającej do pozycji znaczącej i wyrazistej. Dzięki staraniom kompozytorów i rozwojowi nowych technik wykonawczych róg stał się istotną częścią romantycznego krajobrazu muzycznego.