Oto kilka kluczowych aspektów systematyki klasycznej:
1. Dane morfologiczne: Klasyczni systematycy do klasyfikacji organizmów wykorzystują przede wszystkim cechy fizyczne lub cechy morfologiczne, takie jak budowa ciała, kształt, rozmiar, wzory kolorów i cechy anatomiczne.
2. Hierarchia taksonomiczna: Organizmy są zorganizowane w hierarchiczny system kategorii. Każda kategoria, od gatunku do typu, opiera się na wspólnych cechach w obrębie grupy i różnicach w stosunku do innych grup.
3. Nomenklatura dwumianowa: Każdemu gatunkowi przypisana jest unikalna dwuczęściowa nazwa zgodnie z dwumianowym systemem nomenklatury. Imię reprezentuje rodzaj, a drugie imię gatunek w obrębie tego rodzaju.
4. Okazy typu: Okazy typu są reprezentatywnymi okazami wyznaczonymi dla każdego gatunku. Służą jako punkty odniesienia dla przyszłych porównań i badań taksonomicznych.
5. Analiza oparta na literaturze: Systematyka klasyczna w dużym stopniu opiera się na literaturze taksonomicznej, w tym przewodnikach terenowych, monografiach i publikacjach naukowych, w celu dokumentowania i opisu gatunków na podstawie obserwacji morfologicznych.
6. Anatomia porównawcza: Szczegółowe porównania struktur fizycznych pomagają zidentyfikować podobieństwa i różnice między organizmami, pozwalając na ustalenie powiązań ewolucyjnych.
7. Klucze i identyfikacja: Opracowanie kluczy dychotomicznych opartych na cechach diagnostycznych pomaga w identyfikacji i klasyfikacji organizmów. Klucze te zapewniają krok po kroku proces określania grupy taksonomicznej organizmu w oparciu o jego cechy.
Klasyczna systematyka odegrała fundamentalną rolę w klasyfikacji i nazewnictwie gatunków oraz przyczyniła się do zrozumienia różnorodności biologicznej. Jednakże wraz z pojawieniem się technik molekularnych i postępem w genetyce, współczesnej systematyki lub systematyki filogenetycznej , wyłoniło się jako bardziej kompleksowe podejście, które integruje informację genetyczną w celu ustalenia powiązań ewolucyjnych i wywnioskowania historii życia na Ziemi.