Co Stephen Spender ma na myśli mówiąc o ich historii, której językiem jest słońce w jego wierszu, klasie szkoły podstawowej, slumsach?

W wierszu Stephena Spendera „Klasa szkoły podstawowej w slumsach” wers „Historia ich, której językiem jest słońce” sugeruje, że ci, którzy posiadają władzę i wpływy w społeczeństwie, to ci, którzy kontrolują dominującą narrację i kształtują bieg historii . „Słońce” można tu interpretować jako symbol mocy, autorytetu oraz zdolności do oświetlania i kształtowania percepcji. Ci, którzy posiadają tę władzę, mają środki do dyktowania zapisów historycznych i decydowania o tym, co zostanie zapamiętane, zapomniane lub marginalizowane.

Wyrażenie „ich historia, której językiem jest słońce” podkreśla nierówność i dynamikę władzy obecną w społeczeństwie. Głos tych, którzy są marginalizowani i uciskani, często jest uciszany lub ignorowany, podczas gdy ci na stanowiskach władzy mają zdolność kształtowania świata zgodnie z własnymi punktami widzenia i interesami. Wiersz krytykuje tę nierównowagę i zwraca uwagę na sposób, w jaki dominujące siły w społeczeństwie kształtują historię.

Sugerując, że historia należy do tych, których językiem jest słońce, Spender rzuca czytelnikom wyzwanie, aby zadali sobie pytanie, czyje głosy i punkty widzenia są wykluczane lub tłumione w narracji historycznej. Wiersz zachęca nas do zastanowienia się, w jaki sposób struktury władzy wpływają na sposób, w jaki rozumiemy i interpretujemy przeszłość, oraz wzywa do bardziej inkluzywnej i zróżnicowanej reprezentacji historii, która oddałaby głos marginalizowanym i uciskanym.