Uczucia Tituba do Parrisa są w dużej mierze kształtowane przez jej wiarę w jego autorytet religijny i pragnienie poczucia przynależności do społeczności. Uważa go za duchowego przywódcę i często odnosi się do niego z szacunkiem, nazywając go „Mistrzem” lub „Wielebnym”. Jednak w miarę postępu sztuki uczucia Tituby do Parrisa stają się coraz bardziej napięte w związku z wydarzeniami rozgrywającymi się w Salem.
Gdy oskarżenia o czary nasilają się, a społeczność pogrąża się w chaosie, Tituba znajduje się w niebezpiecznej sytuacji. Początkowo próbuje chronić siebie i Abigail, przyznając się do praktykowania czarów, ale później zdaje sobie sprawę z powagi swoich czynów i próbuje odwołać zeznania. Jednak Parris jest zdeterminowany wykorzystać Titubę jako dowód wzmocnienia swojej władzy i utrzymania kontroli w społeczności.
Rosnące rozczarowanie Tituby wobec Parrisa staje się oczywiste, gdy konfrontuje się z nim w sprawie jego hipokryzji i braku współczucia. Kwestionuje jego integralność moralną i oskarża go o kierowanie się chciwością i władzą, a nie autentycznymi przekonaniami religijnymi. Niechęć Tituba do Parris osiąga punkt kulminacyjny w decyzji o ucieczce z Salem i szukaniu wolności od opresyjnych sił, które zagrażają jej życiu.
Podsumowując, uczucia Tituby do Parrisa w „The Crucible” przechodzą od podziwu i lojalności do rozczarowania i urazy, gdy staje się świadoma jego wad i niesprawiedliwego traktowania, jakie otrzymuje od niego i społeczności.