1. Zamknięcia teatrów:
W czasie epidemii dżumy rząd często nakazywał zamykanie przestrzeni publicznych, w tym teatrów, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się choroby. Oznaczało to, że zespół teatralny Szekspira, Lord Chamberlain's Men (później znany jako King's Men), nie mógł występować przez dłuższy czas.
2. Zmniejszona frekwencja:
Nawet gdy pozwolono działać teatrom, frekwencja była poważnie ograniczona ze względu na obawę przed infekcją. Wiele osób unikało zgromadzeń publicznych, w tym przedstawień teatralnych, aby zminimalizować ryzyko narażenia na dżumę.
3. Straty finansowe:
Zamknięcie teatrów i mniejsza frekwencja spowodowały znaczne straty finansowe dla teatrów, w tym teatru Szekspira. Brak dochodów z przedstawień sprawił, że aktorzy, dramatopisarze i właściciele teatrów stanęli w obliczu trudności ekonomicznych.
4. Adaptacje i innowacje:
Aby stawić czoła wyzwaniom, jakie niosła zaraza, teatry musiały się dostosować i znaleźć kreatywne rozwiązania. Niektóre firmy wykonywały swoje prace w przestrzeniach zewnętrznych, takich jak podwórka czy inneardy, aby zmniejszyć ryzyko infekcji. Sam Szekspir pisał sztuki z mniejszą obsadą i prostszą scenografią, aby zminimalizować koszty produkcji.
5. Motywy śmiertelności i zarazy:
Doświadczenie zarazy wpłynęło na twórczość Szekspira i tematy, które poruszał w swoich sztukach. Wiele jego dzieł, w tym „Hamlet”, „Król Lear” i „Burza”, porusza tematy śmiertelności, chorób i kruchości życia ludzkiego.
6. Tymczasowy koniec kariery Szekspira:
W czasie szczególnie poważnych wybuchów zarazy kariera teatralna Szekspira została chwilowo przerwana. Przestał pisać i wystawiać sztuki teatralne i być może skupił się na innych zajęciach, takich jak pisanie sonetów lub rewizja istniejących dzieł.
Ogólnie rzecz biorąc, dżuma postawiła poważne wyzwania dla teatru Szekspira i elżbietańskiej sceny teatralnej, prowadząc do zamknięć, zmniejszenia frekwencji i trudności finansowych. Jednak zainspirowała także twórczość Szekspira i wpłynęła na tematy, które poruszał w swoich sztukach.