Makbet to tragedia, która następuje po upadku głównego bohatera z powodu jego tragicznych wad.
Wysoki styl języka:
Szekspir używa ozdobnego i wzniosłego języka, w tym obrazów i metafor, aby stworzyć poczucie wielkości i napięcia.
Pusty werset:
Większość sztuki napisana jest pustym wierszem, formą poezji składającą się z nierymowanego pentametru jambicznego (linie składające się z dziesięciu sylab, przy czym po każdej sylabie akcentowanej następuje sylaba nieakcentowana). To nadaje spektaklowi rytmiczny, niemal hipnotyczny charakter.
Monologi i na marginesie:
Szekspir wykorzystuje monologi, aby ujawnić wewnętrzne myśli i emocje bohaterów, zwłaszcza Makbeta. Side służy do przekazywania przemyśleń postaci publiczności tak, aby inne postacie nie słyszały. Techniki te zapewniają wgląd w motywacje i konflikty postaci.
Tematy i symbolika:
Makbet zagłębia się w tematy takie jak władza, ambicja, wina i konsekwencje niemoralnych czynów. Szekspir wzmacnia te motywy poprzez symbolikę, taką jak krew jako symbol winy, ciemność i światło reprezentujące stany psychiczne.
Charakterystyka:
Szekspir przedstawia postacie złożone i moralnie niejednoznaczne. Przemiana Makbeta z lojalnego żołnierza w bezwzględnego tyrana ukazuje wyniszczający wpływ władzy i jego stopniowe popadanie w szaleństwo. Początkowo silna i manipulacyjna osobowość Lady Makbet kontrastuje z jej późniejszym stanem poczucia winy.
Dramatyczna ironia:
Użycie dramatycznej ironii tworzy napięcie i suspens. Widz wie więcej niż bohaterowie o konsekwencjach swoich czynów. Ta luka w wiedzy zwiększa wpływ wydarzeń w sztuce.
Styl Szekspira w Makbecie łączy język poetycki z głębią psychologiczną, dwuznacznością moralną i napięciem dramatycznym, co czyni go dziełem ponadczasowym i wpływowym w świecie literackim.