Wiersz rozpoczyna się podróżą mówcy przez gęsty las, w którym atmosfera jest opisywana jako niesamowita i nieziemska. Opisuje napotkane ślady stóp i słyszenie niepokojących dźwięków, co sugeruje obecność loup-garou. Napięcie narasta w miarę zagłębiania się w las, napędzane ciekawością i przymusem.
W miarę rozwoju utworu osoba mówiąca przechodzi stopniową metamorfozę. Zgłasza, że słyszał wycie loup-garou i czuł dziwne uczucie krążące w jego żyłach. Transformacja dobiega końca, gdy zostaje przemieniony w samego loup-garou z futrem, kłami i pazurami.
W tym przemienionym stanie osoba mówiąca doświadcza zwiększonego poczucia świadomości i połączenia ze światem przyrody. Z łatwością porusza się po lesie, wykorzystując swoją nowo odkrytą naturę łubinu. Walcott wykorzystuje żywe obrazy, aby oddać wyostrzone zmysły mówiącego, w tym wyostrzony słuch i zdolność postrzegania lasu w sposób niemal nadprzyrodzony.
W całym wierszu Walcott bawi się językiem, stosując powtórzenia i inkantacyjne rytmy, które tworzą poczucie zaklęcia i rytuału. Wiersz porusza się z poczuciem pilności i energii, gdy mówiący rozkoszuje się swoim przemienionym stanem i wolnością, jaką on przynosi.
Ostatecznie „Loup-Garou” bada pojęcie dualności i granic między człowiekiem a zwierzęciem, cywilizowanym i dzikim. Zagłębia się w idee prymitywizmu i nieokiełznanych aspektów ludzkiej natury, sugerując, że być może loup-garou reprezentuje pierwotną, instynktowną stronę, która istnieje w każdym z nas i czeka na uwolnienie.