Życie II
Krótszy z dwóch wierszy, „Livings II”, przedstawia serię obrazów, które utrwalają ulotne chwile ludzkiego doświadczenia. Wiersz rozpoczyna się wersem:„Umarli są w powietrzu”, co sugeruje, że obecność śmierci przenika nasze życie. Potem następuje seria obserwacji:tańcząca para, dziecko bawiące się w fontannie, mężczyzna czytający gazetę. Momenty te zestawione są z obrazami rozkładu i śmiertelności, takimi jak „kamienie są zimne, a gwiazdy stare”.
Struktura wiersza podkreśla kontrast pomiędzy żywotnością życia a nieuchronnością śmierci. Pierwsze trzy linie dają poczucie ruchu i witalności, czwarta linia wprowadza bardziej ponury ton. Ten wzór utrzymuje się przez cały wiersz, tworząc napięcie między efemeryczną naturą ludzkiej egzystencji a trwałą obecnością śmierci.
Życie III
„Livings III” to bardziej rozbudowany i kontemplacyjny wiersz, który bada daremność ludzkich wysiłków i ograniczenia naszego zrozumienia. Zaczyna się od tego, że mówca obserwuje grupę dzieci bawiących się na polu, ich śmiech i radość kontrastują z otaczającym je „ciemnym drewnem” i „nieruchomym basenem”. Prelegentka zastanawia się nad niewinnością dzieci i ich brakiem świadomości cierpienia i rozczarowań, jakie czekają je w dorosłym życiu.
Następnie wiersz skupia się na własnych doświadczeniach mówiącego, zwłaszcza na jego nieudanych związkach i niespełnionych aspiracjach. Mówca wyraża poczucie rozczarowania i żalu, przyznając, że ich życie nie potoczyło się tak, jak tego oczekiwali. Ostatnia zwrotka kończy się świadomością mówiącego, że „niewiele pozostaje”.
W „Livings III” Larkin używa bardziej konwersacyjnego tonu i prostego, bezpośredniego języka, aby przekazać swoje spostrzeżenia na temat ludzkiej egzystencji. Struktura wiersza jest mniej fragmentaryczna w porównaniu z „Livings II”, budując spójną narrację refleksji i introspekcji.
Analiza
Zarówno „Livings II”, jak i „Livings III” poruszają tematy śmiertelności, upływu czasu i daremności ludzkiej egzystencji. Jednak każdy wiersz podchodzi do tych tematów na swój sposób. „Livings II” przedstawia serię kontrastujących obrazów, które podkreślają napięcie między życiem a śmiercią, podczas gdy „Livings III” przyjmuje podejście bardziej kontemplacyjne, odzwierciedlając osobiste doświadczenia i rozczarowania mówiącego.
W obu wierszach godne uwagi jest również użycie języka i obrazów Larkina. W „Livings II” posługuje się żywym, zmysłowym językiem, aby stworzyć namacalny sens opisywanych przez siebie chwil. Natomiast w „Livings III” zastosowano bardziej dyskretny, konwersacyjny ton, pozwalający wysunąć się na pierwszy plan myślom i emocjom mówiącego.
Ogólnie rzecz biorąc, „Livings II” i „Livings III” oferują głębokie i przejmujące medytacje na temat kondycji ludzkiej, ukazując umiejętności Larkina w tworzeniu poezji skłaniającej do myślenia i rezonującej emocjonalnie.