Sztuka :W czasach Szekspira „sztuka” mogła odnosić się do wszelkich umiejętności, rzemiosła lub osiągnięć. Nie ograniczało się to do sztuk wizualnych, jak ma to miejsce dzisiaj. Na przykład w „Poskromieniu złośnicy” Petruchio nazywa swój plan oswojenia Katarzyny „sztuką”.
Zarozumiałość :W czasach Szekspira „zarozumiałość” mogła oznaczać wyobraźnię, sprytną myśl lub wyszukaną metaforę. Na przykład w „Romeo i Julii” Romeo opisuje Julię jako „zarozumiałość” swojej wyobraźni.
Fortuna :W czasach Szekspira „fortuna” mogła odnosić się do szczęścia, przypadku lub sił kontrolujących ludzkie przeznaczenie. Na przykład w „Juliuszu Cezarze” Brutus mówi o „zmiennej bogini Fortunie”.
Panowie :W czasach Szekspira „dżentelmen” mógł odnosić się do dobrze urodzonego mężczyzny, mężczyzny o dobrym charakterze lub mężczyzny, który zachowuje się grzecznie. Na przykład w „Hamlecie” Poloniusz radzi swojemu synowi Laertesowi, aby był „dżentelmenem”.
Humor :W czasach Szekspira „humor” mógł odnosić się do płynów, które, jak sądzono, kontrolują ludzkie zachowanie, osobowość i emocje. Używano go również w odniesieniu do nastroju lub temperamentu danej osoby. Na przykład w „Wesołych kumoszkach z Windsoru” Falstaff jest opisany jako człowiek „o wielu humorach”.
Miłość :W czasach Szekspira „miłość” mogła odnosić się do szerokiej gamy emocji, w tym miłości romantycznej, przyjaźni, lojalności i uczucia. Na przykład w „Śnie nocy letniej” Helena mówi, że „kocha” Demetriusza, ale kocha też Hermię jako przyjaciółkę.
Natura :W czasach Szekspira „natura” mogła odnosić się do świata fizycznego, kondycji ludzkiej lub zasadniczych cech czegoś. Na przykład w „Burzy” Prospero mówi o „naturze naszej winy”.
Pasja :W czasach Szekspira „pasja” mogła odnosić się do silnej emocji, pragnienia lub cierpienia. Na przykład w „Otello” Otella trawi „pasja” do Desdemony.
Powód :W czasach Szekspira „rozum” mógł odnosić się do zdolności myślenia i osądu lub do logicznej argumentacji. Na przykład w „Hamlecie” Hamlet stara się zdecydować, czy działać w oparciu o „rozum”, czy o swoje emocje.
Cnota :W czasach Szekspira „cnota” mogła odnosić się do doskonałości moralnej, szczególnej cechy moralnej lub godnego pochwały czynu. Na przykład w „Kupcu weneckim” Portia mówi o „cele miłosierdzia” jako o „cnocie”.