2. Sny i podświadomość: Zainspirowany Zygmuntem Freudem modernista wykorzystał sekwencje snów, symbolikę i surrealistyczne obrazy, aby zbadać ukryte głębiny ludzkiej psychiki i rzucić wyzwanie tradycyjnym wyobrażeniom o rzeczywistości.
3. Fragmentaryczne narracje: Moderniści często odrzucali linearne opowiadanie historii, opowiadając się zamiast tego za fragmentarycznymi i chaotycznymi narracjami, które odzwierciedlają chaotyczną i złożoną naturę podświadomości.
4. Monolog wewnętrzny: Powieści modernistyczne, takie jak „Ulisses” Jamesa Joyce’a, zawierały szczegółowe monologi wewnętrzne, pozwalające czytelnikom zrozumieć niefiltrowane i złożone myśli bohaterów.
5. Eksploracja tego, co irracjonalne i absurdalne: Artyści i pisarze zgłębiali tematy irracjonalności i absurdu. Jest to zgodne z koncepcjami psychoanalizy dotyczącymi nieświadomych i irracjonalnych części ludzkiej psychiki.
6. Nacisk na indywidualność: Prace modernistyczne obejmowały subiektywne doświadczenia i postrzeganie jednostek ponad kolektywem, odzwierciedlając skupienie się Freuda na indywidualnej psychice.
7. Realizm psychologiczny: Literatura skupiała się na realizmie psychologicznym, analizując wewnętrzne myśli, emocje i motywy bohaterów, odzwierciedlając eksplorację psychoanalityczną.
8. Symbolika i metafora: Marzenia i wolne skojarzenia skłoniły współczesnych pisarzy do wykorzystania symboliki i metafor do przekazania głębokich spostrzeżeń psychologicznych.
9. Mit i archetyp: Moderniści zajmowali się nieświadomością zbiorową i sięgali do uniwersalnych wzorców ludzkiego doświadczenia poprzez użycie mitów i archetypowych symboli.
10. Formy wywrotowe i eksperymentalne: Modernizm opowiadał się za eksperymentami i odrzucał konwencjonalną strukturę, co odzwierciedlało krytykę tradycyjnych sposobów myślenia i ekspresji, na wzór obalenia oczekiwań w psychoanalizie.