1. Personifikacja: Keats uosabia konika polnego i krykieta, nadając im cechy i cechy ludzkie. Konik polny jest opisywany jako „wesoły”, „głośny” i „najszczęśliwszy”, podczas gdy krykiet jest określany jako „biedny”, „melancholijny” i „cichy”. Ta personifikacja pomaga wytworzyć poczucie empatii dla obu owadów i pozwala poecie zgłębić ich odmienne podejście do życia.
2. Metafora: Keats używa metafor, aby porównać konik polny i krykieta z innymi przedmiotami lub koncepcjami. Na przykład opisuje konika polnego jako owada „piszczącego”, co sugeruje jego radosny i beztroski charakter. Dla kontrastu porównuje krykieta do „cichego kształtu”, podkreślając jego spokojną i samotną egzystencję. Metafory te pomagają stworzyć żywy obraz dwóch owadów i ich kontrastujących osobowości.
3. Aliteracja: Keats używa aliteracji, czyli powtarzania dźwięków spółgłosek na początku słów lub sylab, aby stworzyć w wierszu poczucie rytmu i muzykalności. Na przykład w wierszu „Poezja ziemi już się kończy” powtarza się dźwięk „p”, co pomaga naśladować dźwięk pieśni konika polnego. Takie użycie aliteracji zwiększa zmysłowe bogactwo wiersza i poprawia jego ogólną muzykalność.
4. Zdjęcia: Keats wykorzystuje żywe obrazy, aby stworzyć szczegółowy i zmysłowy opis świata przyrody. Wiersz jest pełen odniesień do widoków, dźwięków i faktur, takich jak „konik polny przy fajce” i „szemranie niezliczonych pszczół”. Obrazy te pomagają stworzyć silne poczucie atmosfery i pozwalają czytelnikowi doświadczyć świata przyrody oczami poety.
5. Kontrast: Keats używa kontrastu, aby podkreślić różnice między konikiem polnym a krykietem. Konik polny jest przedstawiany jako beztroskie i szczęśliwe stworzenie, podczas gdy świerszcz jest przedstawiany jako postać melancholijna i samotna. Ten kontrast pomaga stworzyć w wierszu poczucie napięcia i dramatyzmu, a także rodzi pytania o naturę szczęścia i sens życia.
Ogólnie rzecz biorąc, umiejętne wykorzystanie przez Keatsa środków literackich, takich jak personifikacja, metafora, aliteracja, obrazowanie i kontrast, przyczynia się do bogactwa, złożoności i oddziaływania emocjonalnego wiersza, umożliwiając mu zgłębianie tematów natury, śmiertelności i kondycji ludzkiej.