Ernesto Nabolli urodził się w Mediolanie w 1957 roku. Uzyskał dyplom z filozofii na Uniwersytecie w Mediolanie. Jako dziennikarz pracował dla kilku gazet i magazynów, w tym dla La Repubblica i Il Corriere della Sera. Jest także prezenterem radiowym i telewizyjnym.
Nabolli napisał kilka powieści i opowiadań. Jego pierwsza powieść, Il profumo del silenzio (1991), była bestsellerem we Włoszech i zdobyła nagrodę Premio Campiello. Inne jego powieści to La casa della felicità (1993), Il mare nel cuore (1995), La vita è un viaggio (1997) i L'amore è una cosa głupia (1999).
Opowiadania Nabolliego ukazały się w kilku antologiach. Jest także autorem szeregu esejów, m.in. Il futuro della memoria (1998) i La bellezza della vita (2000).
Nabolli jest także tłumaczem. Przetłumaczył kilka powieści anglojęzycznych na język włoski, w tym „Wielkiego Gatsby’ego” F. Scotta Fitzgeralda i „Buszującego w zbożu” J.D. Salingera.
Oprócz pracy literackiej Nabolli zajmuje się także muzykiem. Gra na gitarze i śpiewa w zespole Nabolli e i Suoi Amici.
Dwukrotnie został uhonorowany we Włoszech za zasługi dla literatury. W 2001 roku przyznano mu prestiżową Nagrodę Pirandello. W 2008 roku otrzymał Nagrodę Stresa za osiągnięcia zawodowe.
Nabolli jest żonaty i ma dwójkę dzieci. Mieszka w Mediolanie.