1. „Twoje piękno jak kwiat jest tylko pożyczone”:To metaforyczne porównanie utożsamia piękno ukochanej osoby mówiącej z kwiatem, który jest tymczasowo pożyczony, co sugeruje jego przemijalność i kruchość.
2. „Twoje różane usta i jasny, iskrzący ogień twoich oczu”:te metonimiczne wyrażenia wykorzystują synekdochę do przedstawienia całej twarzy i obecności ukochanej osoby poprzez określone cechy, takie jak jej różowe usta i błyszczące oczy.
3. „Kiedy w niełasce losu i oczu ludzi”:Wyrażenie „w niełasce” jest metaforycznym opisem obecnego stanu niełaski i nieszczęścia mówiącego.
4. „Ja sam opłakuję mój stan wyrzutka”:Czasownik „beweep” i rzeczownik „wyrzutek” tworzą potężny obraz emocjonalnego niepokoju, izolacji i marginalizacji mówiącego.
5. „Więc czy mogę utopić oko, które nie jest przyzwyczajone do krwawienia”:To paradoksalne wyrażenie sugeruje, że choć oczy mówiącego nie są przyzwyczajone do łez, potrafią przepełnić się wzruszeniem w obliczu myśli o utracie ukochanej osoby.
6. „Nie śmiem też besztać świata bez powodu”:uosobiony „świat” jest metaforycznie przedstawiany jako karcący rodzic lub autorytet, podczas gdy mówiący przyznaje, że nie ma uzasadnionego powodu, aby krytykować lub obwiniać świat.
7. „Bo nikomu nie jestem winien tego kawałka, który dźwigam”:Osoba mówiąca używa synekdochicznej metafory, porównującej ciężary, które dźwiga, do „kawałka”, sugerując wagę jego zmagań emocjonalnych i obowiązków.
Ogólnie rzecz biorąc, Sonnet 60 jest bogaty w język figuratywny, który zwiększa jego emocjonalny wpływ i złożoność, skutecznie przekazując głębokie uczucia miłości, straty i akceptacji mówiącego w obliczu czasu i przeciwności losu.