Choć Szekspir jest powszechnie uważany za jednego z najwybitniejszych pisarzy anglojęzycznych, jego dzieła nie są pozbawione krytyki. Oto kilka typowych uwag krytycznych kierowanych pod adresem sztuk Szekspira:
1. Brak dokładności historycznej: Szekspir często pozwalał sobie na swobodę w doborze faktów historycznych, aby dopasować je do swoich dramatycznych narracji. Na przykład w swojej sztuce „Ryszard III” przedstawia tytułowego bohatera jako zdeformowanego i złego garbusa, podczas gdy źródła historyczne sugerują, że w rzeczywistości miał on normalny wygląd fizyczny.
2. Mizoginia i role płciowe: Niektórzy krytycy twierdzą, że sztuki Szekspira utrwalają mizoginistyczne poglądy i stereotypy, a postacie kobiece są często przedstawiane jako słabe, służalcze lub irracjonalne. Na przykład w „Poskromieniu złośnicy” główny bohater Petruchio stosuje ostrą i manipulacyjną taktykę, aby „oswoić” swoją żonę Katherine.
3. Brak rozwoju postaci: Niektórzy krytycy uważają, że postaciom Szekspira brakuje psychologicznej głębi i złożoności, a zamiast tego służą jako ucieleśnienia pewnych cech lub archetypów. Na przykład postacie takie jak Iago w „Othello” i Edmund w „Królu Learze” są często postrzegani jako jednowymiarowi złoczyńcy bez jasnych motywacji.
4. Poleganie na zbiegu okoliczności i pomysłach fabularnych: Sztuki Szekspira często opierają się na zbiegach okoliczności, błędnych tożsamościach i innych sztuczkach fabularnych, które popychają historię do przodu. Niektórzy krytycy twierdzą, że urządzenia te mogą być nierealistyczne i podważać wiarygodność fabuły.
5. Nadużywanie języka i retoryki: Sztuki Szekspira słyną z poetyckiego języka i rozkwitu retoryki, jednak niektórzy krytycy twierdzą, że może to prowadzić do braku przejrzystości i przystępności dla współczesnego widza. Niektóre fragmenty mogą być trudne do zrozumienia, zwłaszcza dla osób nieznających języka epoki elżbietańskiej.
6. Motywy zemsty i przemocy: W sztukach Szekspira często poruszane są tematy zemsty i przemocy, które niektórzy krytycy uważają za nadmierne lub nieuzasadnione. Na przykład w „Hamlecie” dążenie bohatera do zemsty prowadzi do cyklu śmierci i zniszczenia.
Należy zauważyć, że krytyki tej nie należy traktować jako ostatecznej oceny twórczości Szekspira. Reprezentują one szereg perspektyw i należy je rozpatrywać w kontekście czasów i tła kulturowego Szekspira. Niemniej jednak krytyka ta przyczyniła się do toczących się dyskusji i interpretacji jego sztuk, dzięki czemu jego twórczość pozostaje aktualna i otwarta na analizę nawet wieki po jego śmierci.