Terminu „głupie przedstawienie” po raz pierwszy użyto w XVI-wiecznej Anglii do opisania przedstawień scenicznych, w których nie było mówionego dialogu. Przedstawienia te były często wykorzystywane jako forma rozrywki pomiędzy aktami sztuki lub maski. Głupie programy można również wykorzystać do opowiedzenia historii lub przekazania przesłania i często używano ich w sztukach religijnych i moralitetach.
Z biegiem czasu termin „głupie przedstawienie” zaczęto stosować bardziej ogólnie w odniesieniu do wszelkich przedstawień opartych głównie na mimie lub pantomimie, niezależnie od tego, czy występuje dialog mówiony. Głupie programy można znaleźć w różnych kontekstach, w tym w teatrze, tańcu i filmie.