Jednakże do kilku kluczowych postaci, które podkreślały znaczenie zasad i przepisów w stosunkach pracy, należą:
* John Dunlop: Jego „systemowy model” stosunków pracy podkreślił znaczenie „aktorów”, „kontekstów” i „zasad” w kształtowaniu relacji praca-zarządzanie.
* Artur Ross: Jego praca nad „negocjacjami zbiorowymi” w dużym stopniu skupiała się na procesie ustalania zasad i porozumień między pracownikami a kierownictwem.
* Richard Hyman: Krytykował tradycyjne modele stosunków pracy, argumentując, że często przywiązują one zbyt dużą wagę do zasad formalnych i zaniedbują złożoność dynamiki władzy i interakcji społecznych.
Koncepcja stosunków pracy jako procesu stanowienia prawa ma swoje korzenie także w rozwoju rokowań zbiorowych, które w swej istocie polegają na stworzeniu systemu uzgodnionych zasad regulujących stosunek pracy.
Ostatecznie trafniejsze jest stwierdzenie, że rozumienie stosunków pracy jako procesu stanowienia przepisów jest produktem ewolucji tej dziedziny, w którą zaangażowanych jest wiele osób i wielu perspektyw.