1. Wbudowanie przegród wodoszczelnych:
Jedną z głównych wad konstrukcyjnych Titanica była obecność jednego, długiego wodoszczelnego przedziału. Po zderzeniu z górą lodową uszkodzenia spowodowały zalanie kilku z tych przedziałów, co ostatecznie doprowadziło do zatonięcia. Aby rozwiązać ten problem, na statkach zaczęto instalować wiele mniejszych wodoszczelnych przedziałów. Jeśli w jednym przedziale nastąpi naruszenie, pozostałe pozostają nienaruszone, zapobiegając postępującemu zalaniu i zwiększając szanse na przeżycie.
2. Przepisy i pojemność łodzi ratunkowej:
Po katastrofie Titanica wprowadzono rygorystyczne przepisy dotyczące pojemności łodzi ratunkowych. Międzynarodowa Konwencja o bezpieczeństwie życia na morzu (SOLAS) została ustanowiona w 1914 r. w celu ustalenia norm dotyczących sprzętu ratunkowego. Nałożył obowiązek, aby statki pasażerskie przewoziły wystarczającą liczbę łodzi ratunkowych, aby pomieścić wszystkich pasażerów i członków załogi. Aby zapewnić gotowość procedur łodzi ratunkowych, wymagane były także regularne inspekcje i ćwiczenia.
3. Ulepszenia patrolu lodowego i nawigacji:
W odpowiedzi na zderzenie Titanica z górą lodową powołano Międzynarodowy Patrol Lodowy, którego zadaniem jest monitorowanie i raportowanie obecności gór lodowych na szlakach żeglugowych północnego Atlantyku. Pomogło to statkom w bezpieczniejszej nawigacji, dostarczając krytycznych informacji o potencjalnych zagrożeniach. Ponadto statki zaczęły wykorzystywać nowe technologie nawigacyjne, takie jak radar i echosonda, aby poprawić swoją zdolność wykrywania przeszkód na wodzie.
4. Łączność radiowa i sygnały alarmowe:
Zatonięcie Titanica uwypukliło znaczenie skutecznej komunikacji w sytuacjach awaryjnych. W rezultacie wprowadzono przepisy wymagające od statków ciągłego nasłuchu radiowego i przekazywania sygnałów alarmowych w sytuacjach awaryjnych. Korzystanie z radiotelegrafii (telegrafii bezprzewodowej) stało się obowiązkowe, umożliwiając statkom komunikację między sobą oraz ze stacjami brzegowymi na duże odległości.
5. Procedury ewakuacji awaryjnej:
Projektanci i operatorzy statków zmienili procedury ewakuacji awaryjnej w oparciu o wnioski wyciągnięte z katastrofy Titanica. Ujednolicono ćwiczenia zbiorcze i procedury łodzi ratunkowych, aby zapewnić przeszkolenie pasażerów i załogi oraz przygotowanie ich na sytuacje awaryjne. Wdrożono wyraźne oznakowanie, ulepszone drogi ewakuacyjne i systemy oświetlenia, aby ułatwić skuteczną ewakuację w warunkach słabego oświetlenia lub podczas sytuacji awaryjnych w nocy.
6. Normy i przeglądy stoczniowe:
Katastrofa Titanica doprowadziła do zaostrzenia standardów budowy statków i bardziej kompleksowych badań w celu zapewnienia integralności strukturalnej statków. Towarzystwa klasyfikacyjne, takie jak Lloyd's Register, wprowadziły nowe przepisy dotyczące projektowania kadłuba, konstrukcji grodzi, nitowania i specyfikacji materiałowych. Statki poddano rygorystycznym przeglądom w trakcie budowy i przez cały okres użytkowania, aby sprawdzić zgodność z tymi normami.
7. Edukacja i szkolenia w zakresie bezpieczeństwa:
Po zatonięciu Titanica ponownie skupiono się na edukacji i szkoleniach w zakresie bezpieczeństwa zarówno dla pasażerów, jak i załogi. Procedury awaryjne, praktyki łodzi ratunkowych i ogólne środki bezpieczeństwa zostały skutecznie przekazane pasażerom, aby zwiększyć ich gotowość. Członkowie załogi przeszli specjalistyczne szkolenie w zakresie nawigacji, kontroli uszkodzeń i technik ratunkowych.
Te zmiany w przemyśle stoczniowym znacząco podniosły standardy bezpieczeństwa i pomogły zapobiec przyszłym katastrofom o podobnej skali. Wnioski wyciągnięte z zatonięcia Titanica w dalszym ciągu kształtują sposób projektowania, obsługi i regulacji statków pasażerskich w celu zapewnienia bezpieczeństwa i dobrego samopoczucia pasażerów i załogi na morzu.