Istotnym kamieniem milowym w rozwoju ekranu kinowego był wynalezienie przez Roberta Williama Paula w 1896 roku odbijającego ekranu kinematograficznego. W ekranie tym zastosowano połączenie wklęsłego lustra i półprzezroczystego ekranu, co zwiększało jasność i ostrość wyświetlanych obrazów. Kolejny znaczący wkład miał miejsce w 1913 r., kiedy C. Francis Jenkins i Thomas Armat opracowali ekran soczewkowy, który miał strukturalną powierzchnię z drobnymi wypukłościami, umożliwiającymi szersze kąty widzenia i lepszą jakość obrazu.
Stosowanie ekranów pokrytych srebrem w celu zwiększenia współczynnika odbicia światła stało się popularne w latach dwudziestych XX wieku, a koncepcja zakrzywionych ekranów zapewniających bardziej wciągające wrażenia wizualne została wprowadzona pod koniec lat pięćdziesiątych XX wieku. Dalsze innowacje w materiałach i technologiach ekranowych, takie jak ekrany o dużym wzmocnieniu, ekrany z mikroperforacją i systemy tylnej projekcji, w dalszym ciągu kształtowały rozwój ekranów kinowych przez dziesięciolecia.
Dlatego nie można go zawęzić do konkretnego roku, ponieważ wynalezienie ekranu kinowego było wynikiem szeregu stopniowych ulepszeń i postępów w dziedzinie projekcji filmów na przestrzeni końca XIX wieku i później.