Istnieją trzy główne typy POV:
* Obiektywny punkt widzenia: Kamera rejestruje akcję z perspektywy zewnętrznej, tak jakby widz był biernym obserwatorem.
* Pierwszy punkt widzenia: Kamera rejestruje akcję z punktu widzenia konkretnej postaci, tak jakby widz patrzył jej oczami.
* Perspektywa z trzeciej osoby: Kamera rejestruje akcję z oderwanej, wszechwiedzącej perspektywy, tak jakby widzowie obserwowali rozwój wydarzeń z góry.
Każdy typ POV ma swoje zalety i wady. Obiektywny punkt widzenia można wykorzystać do stworzenia poczucia realizmu i obiektywności, natomiast widok z perspektywy pierwszej osoby można wykorzystać do stworzenia poczucia intymności i bezpośredniości. Punkt widzenia z perspektywy trzeciej osoby można wykorzystać, aby zapewnić szersze spojrzenie na historię i ujawnić informacje o postaciach, których sami mogą nie być świadomi.
Wybór POV to ważna decyzja twórcza, która może mieć znaczący wpływ na ton, nastrój i ogólną strukturę filmu.
Oto kilka przykładów wykorzystania POV w różnych filmach:
* W filmie „Obywatel Kane” Welles do opowiadania historii wykorzystuje różnorodne punkty widzenia, w tym punkt widzenia z perspektywy pierwszej osoby autorstwa samego Kane'a, punkt widzenia z obiektywu ekipy dokumentalnej i punkt widzenia z perspektywy trzeciej osoby, autorstwa wszechwiedzącego narratora.
* W filmie „The Blair Witch Project” cały film został nakręcony z perspektywy pierwszej osoby, z perspektywy trzech głównych bohaterów, co daje widzom poczucie bezpośredniości i realizmu.
* W filmie „Ojciec chrzestny” Coppola wykorzystuje obiektywny punkt widzenia, aby uchwycić akcję filmu, ale wykorzystuje także punkt widzenia z perspektywy pierwszej osoby, aby uchwycić myśli i uczucia głównego bohatera, Michaela Corleone.
Wybór POV to potężne narzędzie, którego filmowcy mogą używać do kontrolowania perspektywy widza i tworzenia różnorodnych doświadczeń.