Dlatego też, chociaż Kleiber otrzymał liczne wyróżnienia i pochwały za swoje muzyczne talenty i wkład, nie zabiegał aktywnie o wiele oficjalnych nagród ani ich nie akceptował.
Oto co wiemy:
* Zaproponowano mu Legię Honorową, najwyższe francuskie odznaczenie za zasługi, ale odmówił.
* Odmówił także przyznania Złotego Medalu Filharmonii Wiedeńskiej, najwyższego wyróżnienia przyznawanego przez orkiestrę.
* W 1979 roku został odznaczony przez miasto Wiedeń „Pierścieniem Honoru”, prestiżowym wyróżnieniem nadawanym osobom za wybitne zasługi dla miasta. To być może najważniejsza nagroda, jaką przyjął, potwierdzająca jego wyjątkowy status w muzyce wiedeńskiej.
Należy pamiętać, że dziedzictwo Carlosa Kleibera opiera się na jego wyjątkowej muzykalności i trwałym wpływie jego występów, a nie na kumulacji nagród. Jego oddanie swemu rzemiosłu, artystyczna rzetelność i czysta błyskotliwość dyrygentury są tym, co naprawdę definiuje jego niezwykłą karierę.