1. Prostota kontra luksus:
Mieszkańcy wioski prowadzą proste, skromne życie, skupiając się przede wszystkim na zarabianiu na życie i utrzymaniu się. Opisuje się ich jako „prostych ludzi”, „zwykłych starców” i „biednych pasterzy”. Dla kontrastu, dwór w Camelocie jest przedstawiany jako miejsce przepychu, luksusu i ekstrawagancji, gdzie eksponuje się bogactwo i status. Członkowie dworu oddają się ucztom, turniejom i innym wystawnym rozrywkom.
2. Pokój kontra konflikt:
Wieś przedstawia spokojną i harmonijną egzystencję, w której ludzie żyją w spokoju. Tennyson używa terminów takich jak „ciche domy” i „ciche uliczki”, aby opisać tę spokojną atmosferę. Z drugiej strony Camelot jest nękany konfliktami, zdradami i walką o władzę. Członkowie dworu nieustannie angażują się w intrygi polityczne i walczą o względy króla.
3. Cnota kontra korupcja:
Wieśniacy są przedstawiani jako posiadający szlachetne cnoty, takie jak uczciwość, szczerość i lojalność. Opisuje się ich jako „ludzi wiernych”, „prawdziwe serca” i „lojalne serca”. Natomiast dwór Camelotu jest skażony upadkiem moralnym i korupcją. Wielu rycerzy jest niehonorowych, angażuje się w nielegalne sprawy, nęka ich chciwość i pożądanie.
4. Zadowolenie kontra ambicja:
Mieszkańcy wioski zadowalają się prostym życiem i nie mają wielkich ambicji. Znajdują satysfakcję w swoich skromnych przedsięwzięciach i skupiają się na swoich obowiązkach. Dla kontrastu, dwór jest pełen ambitnych jednostek pragnących władzy, chwały i uznania. Ambicja ta często prowadzi do zazdrości, zazdrości i konfliktów wśród rycerzy.
5. Stabilność a zmiana:
Wieś reprezentuje stabilność i tradycję. Mieszkańcy wioski trzymają się swoich zwyczajów i wartości, zachowując poczucie ciągłości i przynależności. Z drugiej strony Camelot doświadcza znaczących zmian i wstrząsów w całej narracji. Królestwo przechodzi rozmaite próby, zdrady i wojny domowe, które ostatecznie prowadzą do jego upadku.
Poprzez te kontrasty Tennyson podkreśla napięcie między idealizmem a rzeczywistością, między czystością i uczciwością prostego życia a zepsuciem i moralnym rozkładem społeczeństwa dworskiego. Sugeruje, że prawdziwa cnota i szczęście mogą leżeć w pokornej egzystencji mieszkańców wioski, a nie w wielkości Camelotu.