Jednym z aspektów, na który zwraca uwagę Selvon, jest poczucie izolacji i samotności, jakie odczuwają imigranci. Los Lamos to fikcyjna dzielnica często zastępowana prawdziwymi dzielnicami Notting Hill i Brixton, miejscami popularnymi wśród imigrantów z Karaibów przybywających do Londynu. Żyjąc w nowym i nieznanym środowisku, z dala od domów i bliskich, wielu bohaterów książki zmaga się z tęsknotą za domem i wysiedleniem.
Selvon ukazuje także trudności, z jakimi borykają się imigranci, w tym złe warunki życia, biedę i dyskryminację. Wielu z nich pracuje na niskopłatnych stanowiskach i ma trudności ze znalezieniem stabilnego mieszkania. Co więcej, spotykają się z uprzedzeniami i rasizmem ze strony niektórych grup brytyjskiego społeczeństwa, co utrudnia im pełną integrację i poczucie akceptacji.
Pomimo tych zmagań Selvon podkreśla także odporność i siłę społeczności imigrantów. Tworzą zwarte sieci, zapewniając sobie wsparcie i poczucie przynależności. Znajdują także radość i pocieszenie we wspólnych tradycjach kulturowych, takich jak muzyka i jedzenie, które pomagają zachować ich tożsamość i łączą ich z ojczyzną.
Przedstawiony przez Selvona opis doświadczeń imigrantów z Indii Zachodnich w Londynie w przejmujący sposób ukazuje wyzwania i złożoności, przed którymi stoją zmarginalizowane społeczności w obcym kraju. Poprzez swoje postacie rzuca światło na ludzkie zmagania, nadzieje i marzenia jednostek poszukujących lepszego życia w nieznanym otoczeniu.