Gertruda jest królową Danii i matką Hamleta. Jest postacią złożoną i wieloaspektową, często postrzeganą jako słaba i niezdecydowana. Klaudiusz łatwo nią manipuluje, a po śmierci męża szybko wychodzi ponownie za mąż. Jednak okazuje się również, że jest kochająca i troskliwa, szczególnie wobec Hamleta.
Charakterystyka Gertrudy odzwierciedla oczekiwania społeczne kobiet w epoce elżbietańskiej. Oczekiwano, że kobiety będą posłuszne i podporządkowane swoim mężom, ale nie oczekiwano, że będą miały dużą władzę i wpływy. Gotowość Gertrudy do ponownego wyjścia za mąż tak szybko po śmierci męża jest postrzegana jako oznaka słabości i braku lojalności. Jednak jej miłość do Hamleta i próby jego ochrony pokazują, że nie jest ona po prostu postacią jednowymiarową.
Ofelia
Ofelia jest córką Poloniusza, lorda szambelana duńskiego. Jest piękną i niewinną młodą kobietą, która jest głęboko zakochana w Hamlecie. Jednak jej miłość do Hamleta jest ostatecznie jej zgubą, ponieważ doprowadza ją do szaleństwa jego odrzucenie i śmierć.
Charakterystyka Ofelii odzwierciedla oczekiwania społeczne kobiet w epoce elżbietańskiej. Od kobiet oczekiwano czystości i posłuszeństwa, nie oczekiwano od nich silnych emocji ani opinii. Szaleństwo i śmierć Ofelii są postrzegane jako kara za jej nieposłuszeństwo i brak samokontroli.
Społeczeństwo
Charakterystyka Gertrudy i Ofelii odzwierciedla oczekiwania społeczne kobiet w epoce elżbietańskiej. Od kobiet oczekiwano, że będą słabe, służalcze i posłuszne. Nie oczekiwano od nich dużej władzy ani wpływów, oczekiwano od nich czystości i posłuszeństwa. Bohaterowie Gertrudy i Ofelii pokazują, jak te oczekiwania mogą doprowadzić kobiety do tragedii i nieszczęścia.
Charakterystyka Gertrudy i Ofelii odzwierciedla również strukturę klas społecznych epoki elżbietańskiej. Gertruda jest królową, a Ofelia jest córką szlachcica. Status społeczny daje im pewne przywileje, ale wciąż podlegają tym samym oczekiwaniom, co inne kobiety ich czasów.