1. Powierzchowność: Holden postrzega filmy jako powierzchowne i nieautentyczne. Uważa, że przedstawiają wyidealizowaną i zniekształconą wersję rzeczywistości, oferując nierealistyczne portrety życia i związków. Holden uważa, że ludzi, którzy zanurzają się w filmach, przyciąga ta powierzchowność i tracą kontakt z autentycznymi i znaczącymi aspektami życia.
2. Fałszywe postacie: Holden krytykuje postacie przedstawiane w filmach za sztuczne i pozbawione głębi. Postrzega te postacie jako jednowymiarowe i pozbawione złożoności i autentyczności prawdziwych ludzi. Holden uważa, że widzowie dają się wciągnąć w powierzchowny urok tych postaci, nie zdając sobie sprawy z ich braku treści.
3. Pasywność publiczności: Holdena frustruje fakt, że ludzie pozwalają sobie na bierną rozrywkę dzięki filmom. Wierzy, że prawdziwe zaangażowanie w sztukę i życie wymaga aktywnego uczestnictwa i krytycznego myślenia, a nie bezmyślnej konsumpcji gotowych treści. Holden ma poczucie, że widzowie ulegają urokowi biernej rozrywki i tracą zdolność do formułowania własnych opinii i doświadczeń.
4. Utrata indywidualności: Holden martwi się, że częste oglądanie filmów może prowadzić do utraty indywidualnej tożsamości. Obawia się, że ludzie ulegną wpływowi wartości, przekonań i zachowań przedstawionych w filmach, tracąc swój własny, niepowtarzalny punkt widzenia i osobowość. Holden uważa, że ten konformizm tłumi kreatywność i rozwój osobisty.
5. Eskapizm: Holden postrzega filmy jako formę eskapizmu, sposobu na uniknięcie złożoności i wyzwań prawdziwego życia. Wierzy, że ludzie uciekają w świat filmu, aby uniknąć konfrontacji z własnymi problemami i trudami codziennej egzystencji. Holden uważa tę eskapistyczną tendencję za szkodliwą, ponieważ uniemożliwia jednostkom konfrontację i zajęcie się swoimi osobistymi zmaganiami.
Poprzez krytykę filmów i widzów Holden wyraża swoje rozczarowanie wartościami społecznymi i normami kulturowymi. Jego negatywne nastawienie odzwierciedla tęsknotę za autentycznością, prawdziwymi relacjami międzyludzkimi i głębszym zrozumieniem życia poza powierzchownością i sztucznością, które dostrzega w filmach.