Kamera wielopłaszczyznowa składała się z szeregu szklanych płaszczyzn, z których każda była pomalowana inną częścią sceny. Płaszczyzny ustawiono jedna za drugą, przy czym najbliższa płaszczyzna stanowiła pierwszy plan, a najdalsza płaszczyzna stanowiła tło. Następnie kamerę umieszczono przed samolotami i przesuwano do przodu i do tyłu, aby stworzyć iluzję ruchu.
Gdy kamera się poruszała, różne płaszczyzny poruszały się z różną prędkością, tworząc wrażenie głębi. Na przykład płaszczyzna pierwszego planu poruszałaby się szybciej niż płaszczyzna tła, sprawiając wrażenie, jakby zbliżała się do widza. Kamera wielopłaszczyznowa umożliwiła także tworzenie efektów specjalnych, takich jak przybliżanie i oddalanie oraz przesuwanie sceny.
Za pomocą kamery wielopłaszczyznowej powstały jedne z najbardziej kultowych filmów animowanych wszechczasów, w tym Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków (1937), Pinokio (1940) i Fantazja (1940). Wykorzystano go także w późniejszych filmach, takich jak Mała Syrenka (1989) i Król Lew (1994).
Kamera wielopłaszczyznowa została ostatecznie zastąpiona animacją komputerową, ale pozostaje ważną częścią historii animacji. Był to duży krok naprzód w rozwoju animacji i pozwolił na stworzenie bardziej realistycznych i wciągających scen animowanych.